Rôle’n Play: trzy postacie, jeden świat
W Rôle’n Play byłem najpierw Kauch’halem, potem Toliosem, a teraz jestem Aleksanterim. Trzy postacie w tym samym świecie, w różnych momentach jego historii. I trzy zupełnie różne osoby, jako które zasiadałem do stołu.
Dwie pierwsze potrafiły długo milczeć. Aleksanteri mówi. Bardzo dużo. Zmienia mi się głos, postawa i to, ile miejsca zajmuję w scenie. Miałem ochotę trochę o tym opowiedzieć, a także o tych postaciach, z którymi spędziłem już lata.
Dla tych, którzy nie znają Rôle’n Play
Rôle’n Play to filmowany program z rozgrywką w papierową grę fabularną: grupa aktorów, kampania, kości i historia, którą wspólnie tworzymy. Program istnieje od 2018 roku, a sesje można obejrzeć na kanale Rôle’n Play na YouTube. Julien Dutel tworzy przygody i prowadzi grę we własnym świecie, Pangée. My wnosimy postacie, decyzje oraz mnóstwo słuchania i improwizacji. Kości też mają coś do powiedzenia. Bywa bardzo zabawnie, a czasem pojawiają się emocje, które zupełnie nas zaskakują.
Dołączyłem w 2021 roku, przy Résurgence. Potem przyszło L’Ombre des Douze, a teraz ECLYPSE. Wciąż jesteśmy w tym samym świecie, ale zmieniają się towarzysze, epoki jego historii i osoba, w którą znów się wcielam.
Aleksanteri zawsze ma jeszcze jedno pytanie
W ECLYPSE gram Aleksanteriego, krasnoludzkiego maga, którego iluzje i zdolności psychiczne potrafią być na tyle przekonujące, że wyrządzają krzywdę. Jest niezwykle inteligentny. Dużą część życia spędził na studiowaniu magii, zdobywaniu wiedzy i zgłębianiu skomplikowanych idei. A mimo to sarkazm potrafi go zupełnie zbić z tropu.
Odczytywanie emocji, rozumienie aluzji i zasad społecznych, które wszyscy inni zdają się znać, przychodzi mu znacznie trudniej. Dlatego zadaje pytania. A potem jeszcze kilka. Jest przyjazny i mocno angażuje się w rozmowy, nawet kiedy nie do końca rozumie, co się w nich dzieje. Zajmuje znacznie więcej miejsca niż moje dwie poprzednie postacie.
Jest też dość postawnym człowiekiem. Ma inną fizyczną obecność, inne tempo mówienia i inny sposób śledzenia tego, co ktoś mówi. Pod tą precyzją kryje się ktoś, kto potrafi być wobec siebie bardzo wymagający. Chce rozumieć i robić wszystko właściwie. Ludzie nie zawsze mu to ułatwiają.
Nie spodziewałem się znaleźć w nim współczucia. Gotowości, by przyjąć, że może kogoś nie rozumieć, a mimo to go kochać. Bardzo mnie to porusza. Przygotowałem jego historię, cechy i sposób myślenia. Tę szczególną czułość odkryłem dopiero podczas gry.
Za wcześnie, żebym wybrał ulubiony odcinek z Aleksanterim. Jeśli chcesz poznać ECLYPSE, zacznij od Ismer-komà, ECLYPSE, Prelude, Part 1. To bardzo dobry sposób, żeby wejść w nasz świat.
Kauch’hal wiele zachowywał dla siebie
Kauch’hal, mój gobliński łowca w Résurgence, był raczej cichą obecnością, która od czasu do czasu wypowiadała bardzo celne zdanie. Dałem mu chropowaty głos, lekko przygarbioną postawę i maniery, o które dość starannie dbał. Dużo obserwował. Za tym wszystkim kryło się jeszcze więcej.
Specjalizował się w polowaniu na potwory, znał się na truciznach i potrafił wyrządzić niebezpiecznym stworzeniom spore szkody. Ale najbardziej pamiętam to, jak wiele w sobie powstrzymywał. Przez wiele sesji zatrzymywałem komentarze i gesty dla siebie. Wahał się. Zależało mu też na pozostałych.
Jego przeszłość miała wiele wspólnego z potrzebą znalezienia sobie miejsca wśród ludzi. Ważne było dla niego, żeby być użytecznym, szanowanym i mieć się czego trzymać. Okazywana na zewnątrz lojalność mogła sprawiać, że wydawał się bardzo pewny siebie. Z mojej perspektywy zawsze towarzyszyły mu wątpliwości, również co do własnego prawa do oceniania innych.
Napięcie narastało. Kiedy w końcu znalazło ujście, niosło ze sobą wiele z tego, co wspólnie przeżyliśmy. Uwielbiałem to w graniu tej postaci. Scena mogła znaczyć bardzo wiele dzięki wydarzeniom sprzed wielu sesji.
Tolios chciał prostszego życia
Tolios, Le Dragon Pourpre w L’Ombre des Douze, był mnichem, który dzięki paktowi związanemu z ogniem zyskał także zdolności czarnoksiężnika. Był dynamiczny i silny fizycznie, ale grałem go jako postać szczuplejszą i bardziej powściągliwą. On także potrafił przez jakiś czas pozostawać w tle, a potem wkroczyć w odpowiednim momencie.
Rozumiał konwenanse społeczne. Po prostu nie był szczególnie bystry. Potrafił być naiwny, dość niemądry i szukać prostoty, którą życie rzadko mu dawało. Lubiłem kontrast między jego fizycznymi możliwościami a sytuacjami międzyludzkimi, z którymi zupełnie nie wiedział, jak sobie poradzić.
Naiwność nie oszczędziła mu jednak skomplikowanych uczuć. Był wytrwały, chciał chronić to, co było dla niego ważne, i potrafił dać się ponieść, gdy uważał coś za niesprawiedliwe. Pod zabawnymi momentami kryło się bardzo wiele. Niekoniecznie umiałby to ubrać w słowa. Ale to czuł.
W przypadku Toliosa wybrałbym finałową walkę. Właśnie tam naprawdę się ujawnia. Możesz ją obejrzeć w Ils sont Légion, finale L’Ombre des Douze (La Chute, Arc 4, Episode 12). To sam koniec kampanii, więc spodziewaj się poważnych spoilerów.
Zanim usiądziemy do gry
Technicznie nic. Technicznie mnóstwo rzeczy.
Przygotowuję się podobnie jak do zwykłej sesji RPG. Muszę przypomnieć sobie, na jakim etapie życia jest postać, jak działają jej zdolności i co wydarzyło się ostatnim razem. Przede wszystkim znów wchodzę w jej buty.
Dla każdej postaci piszę inną historię i wybieram cechy, które zabierają mnie tam, gdzie jeszcze nie byłem. Podczas pisania korzystam z tabeli, która pomaga mi przemyśleć te wybory. Zalety i wady są trochę jak lustra: doprowadzona wystarczająco daleko zaleta może przynieść równie silną wadę. W drugą stronę działa to podobnie.
Ta historia nadal istnieje, nawet jeśli nigdy o niej nie wspomnimy. Ujawnia się w zawahaniu, w sposobie rozmowy z drugą osobą albo w trudnej decyzji. Nie muszę przy stole wszystkiego wyjaśniać, żeby miało to wpływ na moją grę.
Potem zaczynamy. Julien Dutel wnosi swój świat, pozostali gracze swoje postacie, a kości włączają się do zabawy. Znalazłem już drogę powrotną do tej osoby. Teraz wspólnie odkrywamy, co się wydarzy.
Czasem mogę po prostu patrzeć
Jedną z moich ulubionych rzeczy w programie jest obecność przy poruszającej scenie, w której sam właściwie nie uczestniczę. Mogę siedzieć i słuchać, patrzeć, jak inni coś budują, i całkowicie się w tym zatracić. Często tak było z Kauch’halem i Toliosem. Obserwowanie sceny należącej do kogoś innego daje ogromną przyjemność.
W L’Ombre des Douze wspólnie z Roxane Michelet stworzyliśmy też kilka bardzo intensywnych scen, ponieważ nasze postacie były sobie bliskie. Nie zdradzę finału sezonu, ale byłem tak zaskoczony, że emocje po prostu ze mnie wypłynęły. To było niezwykłe przeżycie.
Kamery znikają. Publiczność też. Poza naszymi wstępami i zakończeniami, które naturalnie kierujemy do widzów, właściwie o nich nie myślę. Chociaż od czasu do czasu zdarza nam się spojrzeć w kamerę. ;P
Ufamy sobie. Przyjmujemy to, co proponuje druga osoba, mówimy temu „tak” i budujemy dalej. Jeśli coś między nami idzie nie tak, rozmawiamy o tym. To zaufanie daje nam przestrzeń, by dać się ponieść, czy jesteśmy w samym środku sceny, czy obserwujemy ją z boku.
Za stołem: Mimir Productions
Gdy kamery przestają pracować, ta przygoda ma jeszcze drugą stronę. Od 2023 roku Rôle’n Play produkuje Mimir Productions. Współtworzyłem tę firmę z Julienem Dutelem i Laurą Hoffmann. Laura kieruje produkcją, a Julien tworzy kampanie i prowadzi grę. Oprócz grania zajmuję się partnerstwami i rozwijaniem nowych projektów.
To inna część mojej pracy, ale lubię być zaangażowany po obu stronach stołu. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, zajrzyj do oficjalnej prezentacji projektu ECLYPSE lub poznaj moją pracę jako prowadzącego i producenta. A jeśli lubisz nas oglądać, udostępnienie odcinka komuś, komu też mógłby się spodobać, bardzo nam pomaga.
Ryan Highley jest brytyjskim aktorem pracującym międzynarodowo po angielsku i francusku. Kauch’hal, Tolios i Aleksanteri są grani po francusku.
Ilustracje postaci udostępnione przez Black Book Éditions. Autorzy ilustracji: Ignacio Corva (Aleksanteri i Tolios); Xavier Baudelet (Kauch’hal).
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Komentarze